Mandala’s & Lava (II) – Een begin

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

Het verdict

axe-chop-close-up-203553

21 februari 2018. Het verdict.

In die vreemde niet-zo-leuke stoel bij de gynaecoloog.  De laatste orgaancontrole bij de 20-weken echo.  “Uw dochtertje heeft een zware hartafwijking, waardoor ze na geboorte uit zichzelf niet levensvatbaar is”. BAM!

Geen shortcuts

Zoals beloofd in Mandala’s & Lava (I), begin ik te verhalen.  Een verhaal over de korte periode waarin mijn leven samenviel met dat van mijn dochter, Mila.  Een verhaal over trauma, over afscheid, over rituelen en boven alles, over liefde.  Ik wou dat ik elke stap kon overslaan om direct tot de ervaringen van Liefde te komen, maar zo is het leven niet.  Zo werkt trauma niet. Voor niemand.  En wat ik tegen mijn zin begin te begrijpen is dat net elke -vaak verschrikkelijke- tussenstap nodig is om te leren.  De intensiteit, de diepte en de vele lagen van die Liefde te leren zien en te leren bevatten.  En dus, zoals bij elk verhaal, is er een begin.  Niet noodzakelijk “hét” begin, maar  “een” begin.  Ik start mijn verhaal met: Het Verdict.

De wétende context

appointment-appointment-book-blur-40568Of laat ons misschien toch starten bij een 5-tal minuutjes vóór het verdict.  Meer tijd is niet nodig.  Je bent niet voor het eerst bij jouw gynaecologe, je kent die stoel, je kent het verloop van een zwangerschapscontrole inmiddels en met de breedste glimlach kijk je naar het scherm om je dochtertje in bewegende menselijke vormen te ontmoeten, na je dagelijkse conversaties met, dagdromerijen over en het luisteren naar háár.  

We leven in een wetende maatschappij.  Waarmee ik bedoel dat je dus wéét dat deze 20-weken echo een zeer belangrijk moment is om nog een aantal afwijkingen te kunnen detecteren.  Je wéét de percentages, de cijfers, de mogelijkheden en je wéét ook dat je dáárom kiest voor een medische opvolging.  De angst ís er voor elke toekomstige ouder, je wéét al dit maar al te goed.

backlit-blur-close-up-279467

De verstoorders van dat wéten

Maar de kracht van een wens, een droom en van de fysieke hormonen (mijn god, wat een kracht die hormonen), en moederinstincten, werken blijkbaar een ont-wéten in de hand… Verstoorders voor die ene mentale zender zowaar.

 

Het onzichtbare moment

Want, gedurende die laatste 5 minuten kan je nog zijn wie je denkt te weten te zijn.  Amper 5 minuten later ben je iemand “na” dat moment.  Je ziet deze “voor-en-na” niet – nooit!- afkomen, ook al wéét je dat je op controle gaat net omdát die kans bestaat.

antique-classic-clock-1095601

Het voor-en-na-moment

downloadDit is natuurlijk Trauma pur sang.  Dat ene moment, hoe lang dat moment in werkelijke seconden ook mag duren, waarop je vanaf nu zal spreken van een voor-en-na.

Dat ene moment waarop je zeer concreet kan terugkijken en de fragmentatie ziet tussen wat je weet én wat je denkt én wat je voelt én wat je wenst én wat je nodig hebt én wat je lichaam doet of wenst te doen.  Om er maar een paar te noemen.

Je komt in een “en-en” realiteit terecht.  Of om omschrijvingen te gebruiken die meer herkenbaar zijn: “je valt uiteen in duizend stukjes” of  “je gaat kapot”.  Heel dat “en-en gegeven” leerde me dat elke theorie die ik al gelezen heb over trauma klopt (ik heb er natuurlijk nog heel veel te lezen).  Trauma kan vanuit zovele invalshoeken beschouwd worden.  Mijn ervaring was net dat al die invalshoeken tegelijk van toepassing zijn als je erdoor moet! Net dát maakt het zo… onoverkomelijk. 

trauma

Trauma als een mentaal gegeven

Voor dit gegeven moest ik mijn verhaal naar mijn gevoel toch die vijf minuutjes vroeger laten starten.  Hoe het moment ook nadert, en hoezeer je wéét wat er écht is in jouw realiteit, je gedachten overlopen álle mogelijkheden om terug te gaan naar die x aantal seconden vóór het moment.  animal-avian-bird-208010Hoe intelligent, hoe voorbereid, hoe belezen, hoe ervaren we ook mogen zijn en hoeveel oordeel we erover ook mogen voelen, die ontkenning is optie nummer één! Ik wil terug naar 3 seconden geleden, 4, 5, 6 seconden geleden… Jezus, die tijd vordert snel!… Is dat scherm niet kapot? Is er misschien geen plek op dat niet goed gekuist is? Ik adem nu uit en dan lig ik hier niet meer.  Is dit een droom? Die andere dokter zal het wel anders zien.  Dit kan niet waar zijn. Misschien wil de gynaecologe testen of ik écht klaar ben voor moederschap?

Enfin, ons verstand raast als een bezetene door alle mogelijke scenario’s om ontkenning als optie te behouden en te verdedigen met alle kracht dat het in zich heeft.  Dat is helaas het enige wat ons verstand kan bijdragen… op dát moment.

Trauma als een emotioneel gegeven.

FearEmotioneel raasden alle emoties door mij heen die van dicht of van ver te maken hebben met angst.  Ik werd zeer ongeduldig bij die eerste stilte van de dokter,  ik voelde me onzeker, bang, in paniek, verward, gestrest, ongedurig, enfin de angst dus.

De angst voor wat ik nog 2 seconden niet zou weten, de angst over wat de diagnose precies inhield, de angst voor het wachten op de tweede medische opinie, de angst voor valse hoop, de angst voor het intuïtief weten wat mij te doen stond, de angst voor de vele voor-en-na momenten die in het proces nog moesten komen, de angst voor fouten, de angst om wat ik allemaal ging verliezen, de angst om alles wat ik nu nog niet kon weten.

Trauma als een fysiek-lichamelijk gegeven.

downloadEmoties an sich zijn zowel psychologisch als lichamelijk.  Een mix zo je wil van hormonen, spierspanning, ademhaling, hartslag, om ons op een bepaalde manier te helpen reageren. Emoties worden gestuurd vanuit het centrale zenuwstelsel (endocriene systeem), wat emoties ook reflexen maakt. Wel gestuurd vanuit onze hersenen, niet uit ons wétend verstand dus.

Peter Levine definieert in zijn boek “De Tijger Ontwaakt” trauma als die momenten waarop ons lichaam zou willen reageren tegen angst door te vechten of te vluchten (Fight or Flight Modus) maar het niet kan, waarmee die energie zich kristalliseert en ons later parten speelt tot we een uitweg vinden voor die energie.

Door de hormonale samenstelling van angsten, reageert ons lichaam met een knaller van een anti-drug door onze aderen te pompen: de adrenaline.  Hierdoor is er een ontploffing aan energie om via het vechten of vluchten de overleving (survival) te verzekeren.  Want ja, elke angst wordt door het lichaam ervaren als een aanval op het voortbestaan.   Het teveel aan energie dient daarna in rust-stand ontladen te worden.  Dit wordt in het dierenrijk exemplarisch beleefd door… te trillen (shaking).  Bij hén is er dus een duidelijke cirkel (cyclus of proces) met op het einde van de rit een energie-evenwicht.  Trauma kennen zij dus niet.  Waarom wij mensen dan wel? Omdat wij op zovele manieren in situaties terecht komen, waarin de fight or flight niet sociaal aanvaard worden (we zijn “goed” opgevoed) of waarin deze twee geen oplossing bieden. Dus rest ons nog een laatste optie: to freeze.  De energie bouwt op, en kristalliseert zonder een uitweg.  En dat ziet er als volgt uit:

Fight-Or-Flight

Op dat moment voelde ik zeker en vast met heel mijn lijf dat ik weg wilde lopen uit die stoel, voorbij de dokter, door de deur van haar praktijk (niet noodzakelijk na het openen van de deur), de gangen van het ziekenhuis door, door de draaideuren die tergend langzaam zouden gaan met ongetwijfeld een liftmuziekje op de achtergrond om dan door te lopen tot Zuid-Europa.  Ik zwéér het.  Alleen, weglopen van je baarmoeder is niet mogelijk. Ik heb geprobeerd.  Tweede optie is dan vechten.  Ik beschikte zeker en vast over de kracht op dat moment.  Maar sympathiek zou ik ermee niet overkomen, wie mijn slachtoffer ook zou geweest zijn.  En opnieuw, het biedt geen oplossing voor dit soort gevaar.  Dus ik bleef ademloos liggen met elke spier gespannen, mijn kaken verkrampt op elkaar, tandenknarsend, mijn schouders opgetrokken, mijn vuisten rond de randen van die ongemakkelijke stoel, opengesperde ogen en als onsmakelijk anachronisme mijn benen nog steeds in de lucht.  Tot ik mij herinnerde… te ademen!  Altijd.  Blijven.  Ademen.  Eens ik die zuurstof door mijn middenrif kon laten duwen, begon mijn lichaam te beven.  Een kilte overviel mij en ik beefde bijna van die stoel.

Maar wacht eens? Indien wij dan tóch fysiek trillen … waarom bleef ik mij toch voelen als het middelste mannetje in bovenstaande afbeelding?

Trauma als een spiritueel gegeven & gift van de Ziel.

energetic-healingOok vanuit spiritueel oogpunt is er zoveel geschreven over trauma.  En al is het maar omdat het fysieke gegeven op zich “opgelost” leek door dat intense beven, terwijl mijn gevoel daar haaks op stond moest ik deze piste nader bekijken.  Vanuit spiritueel oogpunt wordt er bij trauma het meest gekeken naar het aspect van de fragmentatie.  Op het niveau van de ziel wensen wij één te zijn, één geheel, in verbinding.

Een trauma is en blijft wat het is zoals hierboven omschreven, maar laat in deze visie dus ook zeker zijn sporen na als breekpunt-moment, frictie, deuk in die verbinding.

kintsugiDe verbinding tussen het fysieke, emotionele, mentale, spirituele wordt bij trauma helemaal uiteen gehaald.  Die “en-en-realiteit” is de fragmentatie, waarbij elke realiteit apart (fysiek, emotioneel, mentaal, systemisch) zijn eigen cyclus (of proces) doorloopt en waarbij deze aparte cycli dan op elkaar terug afgestemd dienen te worden.  Een meta-proces, waarbij alle kleine processen aan mekaar gelijmd worden zo je wil.  Een visie waarbij een trauma ineens slechts een middel is om tot heling te komen. Let wel, zonder afbreuk te doen aan alle realiteiten die elk hun eigen pijn, proces en verwerking eisen.  Vanuit de Ziel is trauma niet alleen een vaststaand gegeven waarmee omgegaan moet worden op zielsniveau als we niet in een zielen-freeze willen belanden, maar wordt tegelijk ook een gift.  Elk trauma is een liefdevolle uitnodiging om diepe diepe trauma’s op zielsniveau te kunnen helen.  Er is een jou “voor” het moment, en waar het om gaat is wie je kan worden “ná” dat moment.

Trauma als een begin.

Daar, in die stoel, was ik zeker en vast nog niet klaar om de laatste invalshoek nog maar half au sérieux te nemen.  Laat me daar zéér duidelijk over zijn. Het enige wat ik wist, was dat deze invalshoeken bestonden, met elk hun betekenis.  Hoedanook hebben ze allemaal het volgende gemeen.

Trauma is jezelf in één moment in duizend stukjes zien en dat is je startpositie van een proces.  En dat proces zit op zich nog eens vol met opeenvolgende trauma-momenten / voor-en-na-momenten: de afspraak voor de second opinion, de keuze maken waarvoor je gesteld wordt, de bevalling, het moederschap (ouderschap), de begrafenis, het moment dat de kennissen zich even uitspreken over jouw verhaal, de eerste dag van de rest van je leven.

Waar het proces je sowieso heen leidt? Naar een jij.  Een jij-post-trauma.  En uit eerdere trauma-ervaringen in mijn leven wist ik dat er hier wel slechts twee opties zijn: ofwel een jij met Post-Traumatische Stress (indien niet geheelde trauma), ofwel een jij in Groei (indien geheeld trauma).  BAM!

Start!

asphalt-empty-field-163444

Klik hier voor het vervolg.

Het vorige artikel vind je hier.

 

10 gedachtes over “Mandala’s & Lava (II) – Een begin

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (I) – Froggy Coaching

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (III) – Van Labyrint naar Mandala – Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Mandala’s & Lava (VIII) – Tegelijkertijden – Verhalen van Transformatie

  4. Pingback: Mandala’s & Lava (XIV) – Zwembanden in Lavaland – Verhalen van Transformatie

  5. Pingback: Mandala’s & Lava (XVIII) – Geplande Hoop en een Gehoopt Plan – Verhalen van Transformatie

  6. Pingback: Mandala’s & Lava (I) – Het verdict – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  7. Pingback: Mandala’s & Lava (XX) – Effenaf! – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  8. Pingback: Talking Womb – (V)eerkracht – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.