Mandala’s & Lava (IV) – In de stilte

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

 

Ssshhhht

black-and-white-black-and-white-depressed-568025En zo vond ik mezelf gedurende de rest van de dag. Of meerdere dagen. In de zetel, mijn eerste mandala kleurend.  Voordeur en ramen gesloten, sociale media en het wereldwijde web als informatiebron verbannen en mijn verstand verbouwereerd en verstomd.  Hoe opgejaagd de tijd onverbiddelijk op mijn schouders tikte in de researchfase, zo stil en onopvallend kruipt diezelfde tijd op kousenvoetjes terug wanneer de stilte komt.

Krassende Kleurtjes

black-and-white-cold-fog-235621De stilte. Zoals wanneer je ’s ochtends ontwaakt en je aan je eigen gedempte stem hoort dat het gesneeuwd heeft.  Alles is er nog, maar onder een laken van wit. Gestild. Verstild. Alle dagelijkse realiteiten voor eventjes gegomd, eventjes op pauze. Alleen jij en de keuze welke kleur van stift je nu zal nemen voor het volgende motiefje… En het is oké zo.

Je pest-of-cholera-situatie is voor even stil. Je emoties en gevoelens zijn stil. Enkel de kleurende stiften krassen op het papier.

De zoom

Wanneer jij er klaar voor bent, nadat je alle kleurtjes gekozen hebt.  Nadat je  verschillende patronen ingekleurd hebt.  En op één honderdste van een seconde wanneer je jezelf begint te vervelen in de oké-heid van de stilte, kruipt je wéten in je vizier.  Niet het kennis-weten, maar het wéten-wéten.  Het wéten wat je wíst toen je nog in die gynaecologische doktersstoel lag, vlak vóór het ergste nieuws ooit werd uitgesproken.

binocular-country-lane-filter-1421

Daar, ze is er

Intuïtie op haar best. Met haar lak aan mijn emoties en gevoelens, zonder enige aandacht voor al wat ik in mijn leven eerder heb meegemaakt (alsof ik er geluksrechten mee heb verdiend), bekruipt haar visie mijn lichaam tot in elke vezel.

“Katrien, je wéét dat leven in angst en leed haaks staat op wat bedoeld wordt met  léven. Neem je verantwoordelijkheid.”

Op een moment waar geen tijd op te plakken is, en niet meer te traceren valt hoe lang na de diagnose we zijn, hoor ik mezelf en/of mijn partner ook zeggen: “schat, we moeten afscheid van haar nemen. We kunnen haar zo een leven – indien ze de vele operaties al zou overleven- niet aandoen.

Daar, het is gezegd. De weg is gekozen. De juiste weg voor mijn dochter, mezelf en ons. Want intuïtie is altijd juist omdat het jouw hoogste goed voor ogen heeft. Mooi.  Máár…  Ik herhaal dus even: “Ja…oké…MAAARRRRRRRRR!!!!!!!!!!

dirty-snow-on-a-plowed-city-street-intersection-in-winter-BW8CTXDe grootste MAARRRRRRR

Hoe snel en duidelijk Miss Intuïtie ook mag zijn, ik moet wél dealen met alle gevolgen van dat wéten-wéten. AL-LE GEVOLGEN. Zoals ook de gevolgen van een sneeuwbui pas duidelijk worden na de stilte en er een rommelig, vuil, plakkerig en gevaarlijk boeltje achter blijft.  Want het blijft een óf de pest-, óf de cholera-realiteit.

Het gevolg van deze “keuze” houdt in dat ik als zwangere vrouw, moeder, afscheid te nemen heb van mijn kind in mijn baarmoeder. Ik zal voor het eerst in mijn leven bevallen. Ik zal voor het eerst in mijn leven ook een mama worden die haar kindje zal begraven… Wij zullen als koppel voor het eerst een heel groot verdriet moeten verwerken. Dit is groot! Dit is veel! Te veel! We hebben een keuze gemaakt, maar… was er maar over te onderhandelen?!

loopEen keuze als nieuwe start

En je bevindt jezelf alweer aan de start van een nieuw proces in deze gigantische loop aan processen, wat trauma verwerking is. In de tijd tussen een keuze en de effectieve uitvoering heb ik nog maar eens ervaren hoe vaak ik wisselde tussen de opgejaagde research-fase en de stille mandala-fase. De lawine aan emoties die erbij horen met als rode draad het immense verdriet is nooit te onderschatten.  Maar telkens wanneer ik de moed  had me over te geven aan mijn intuïtie, voelde ik me aan een begin. Wat troostend was. Een begin van een verwerkingsproces. Gewoon het weten wát je te verwerken had, was de troost. Hoe schamel en ronduit schraal die troost ook was.

abstract-art-blur-1038727Vinger aan de pols

Maar zoals gezegd aan de start van deze reeks is het de grootste uitdaging bij een verwerkingsproces, om het einde te halen zonder permanente schade op langere termijn. Als mens en als coach heb ik al veel langer de ervaring dat elke vorm van ontkenning en weglopen van de bijhorende emoties en gevoelens die zekerheid op permanente schade opleveren. De enige manier om dat te vermijden is om constant de vinger aan de pols te houden van onze emoties en gevoelens. Bij elk sneeuwplasje, bij elk stukje modder, elke keer je uitglijdt op die baan, is het zaak te doorvoelen en te doorleven.  Hoeveel pijn dit ook doet.

Inburgeringsproces

Er is een keuze gemaakt. Ik kan alleen maar mijn intuïtie bedanken en de volgende stappen zetten.  En hopen dat ik als een héél persoon aan het einde van de weg kan geraken. Als mens, als vrouw, als moeder, als coach en als partner hoop ik dat met héél mijn hart. Maar ik heb geen idee of dit wel kán.  En zo begin ik het inburgeringsproces in het land van niet-wéten.

ask-blackboard-356079

Tot volgende week voor het vervolg.

De vorige artikels kan je alvast hier terugvinden.

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Mandala’s & Lava (IV) – In de stilte

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (V) – Wat is er mis met mij? – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (III) – Intro Mandala – Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Mandala’s & Lava (V) – Wat is er mis met mij? – Verhalen van Transformatie

  4. Pingback: Mandala’s & Lava (XVIII) – Geplande Hoop en een Gehoopt Plan – Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.