Mandala’s & Lava (VII) – Eentjes en Nulletjes

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

 

1 of 0

reaching out3 dagen.  3  dagen geleden stuurde ik mijn nood aan hulp het wereldwijde web in. Ik vroeg mijn vriendinnen om een vuurritueel (zie vorig artikel).  Ik smeekte mijn vroedvrouw om persoonlijke bijstand en concrete bevallingsinfo.  Ik vroeg onze families om onze dochter te eren met een kaarsje.  Ik schreef naar een rouwtherapeut voor extra begeleiding in het rouwproces. Ik schreef naar mijn klanten om mij een maand tijd te geven.

In de digitale wereld is alles óf een 0, óf een 1.  Een verademing in dit verhaal van zovele lagen, nuances, emoties, beslissingen, pijnen en horrors.  Wanneer je uitreikt, wanneer je in verbinding met je noden om hulp vraagt en je in je fragiliteit durft staan, is er ook enkel de 0 of 1.  Ofwel wordt je hand vastgegrepen om je erdóór te halen.  Ofwel word je afgewezen.  Er is geen “tussenin”.  Je kan alleen maar hópen.  Hopen dat je niet “opnieuw” die deur tegen je neus krijgt.  Die deur van afwijzing met de oh zo gekende boodschap.

Afgewezen worden

Team of 1?

Ik vraag het mij afHet is de angst voor die afwijzing die zo een lange tijd in mijn leven de reden was om altijd en overal alles alléén te doen. Team of 1.

Het dringt tot me door dat mijn dochter er sowieso en unilateraal een “team of 2” van maakte.  En samen met mijn partner waren er dus al 3 “eentjes”. In deze situatie is alles anders.  Dus móet het ook anders.  Maar het is ronduit nagelbijten over hoe dat er dan moet uitzien?

heart-moss-pavement-60683 dagen waren we nog met 3. En toen kwamen ze binnen. 1. 1. 1. 1. 1. 1. 1. … Allemaal ééntjes! De vroedvrouw staat aan onze deur met raad en daad.  De rouwtherapeut aanhoort ons verhaal en erkent en steunt ons in ons proces. Onze respectieve familieleden, één voor één, die hun steun betuigen en hun intentie verklaren om dat kaarsje aan te steken op de dag van haar geboorte. Om háár te eren, én om ons te steunen.  Iedereen! Ieder-één! Team of 1’s!

10 minus 1

blaze-blur-burn-1047878De grootste en moeilijkste vraag was natuurlijk die om het vuur. Die vraag was voor míj! Voor míjn verdrieten, voor míjn voormoederlijke trauma’s, voor míjn bevalling, voor míjn onmogelijke opgave om mijn dochter liefdevol los te laten.  Een woedend vuur dat al wat niet werkt kapot kan maken, een smeulend vuur om in diepe wortels van verdrieten door te dringen maar ook een vonkend vuur dat kan overwaaien, misschien waar je het niet hebben wil.  Verschroeide aarde dus. Ik kon dus heel goed begrijpen waarom een eerste 0 binnen kwam.

affection-appreciation-art-424517Nooit kon ik vermoeden dat vanaf dan de enige boodschap zou zijn: 1! Nooit. Ondanks de verschrikkelijke situatie waarin ik me bevond, voelde ik mij zo overspoeld door de liefde van zovele vrouwen, oermoeders, koninginnen zoals ik hen vaak noem… míjn vurige vriendinnen!  Van de 10 mails die ik durfde sturen, kwamen 9 ééntjes terug. En wat voor ééntjes!

En de gróótste, móóiste boodschap die ik ooit kon ontvangen … óóit… Het absolute tegenovergestelde van afwijzing.  Ik mocht voor het eerst in mijn leven een liefde ervaren… van de onvoorwaardelijke soort.  VERBINDING in de betekenis die ik nog mocht leren.

Geef hier die verdrieten van jou, wij verbranden die voor jou voor eens en altijd“.

collaboration-community-cooperation-461049

11:11

hqdefaultEn alsof die Verbinding nog niet genoeg was.  Blijkbaar kan deze nog versterkt worden. Vooral mijn partner werd meermaals “verwend” met veelvuldige zogenaamde “synchroniciteiten“.  Weerkerende cijfers met “11 minuten  over 11” op kop. Ik moest het in die week vooral doen met zijn luide aankondigingen dat het weer zover was, wat ik eerder glimlachend jaloers aanvaardde omdat ik het net niet zag. Wel viel het altijd samen met mijn meditatieve momenten, mijn dochter vragend: wat wil jij?

Ook de zwarte huiskat Frankie week geen seconde van mijn zijde in die laatste dagen. Vaak geconcentreerd starend naar een punt boven onze trap.  Het huis voelde vol in die laatste dagen. Vol van de verdrieten-op-post-its die een volledige muur in huis opvulden.  Vol met de “bevallings-valies” om naar het ziekenhuis te gaan. Maar het leek ons ook vol van andere … dingen.

1 laatste Post-it op de muur

blond-board-coworker-1065705Die zondag kwamen al die Vuurvrouwen bij ons thuis.  De durf, de moed en vooral de liefde om daarmee ín iemands zwaarste rouwproces te stappen met als doel voor een klein stukje over te nemen, is fe-no-me-naal.  Daarvoor moet je… vrouw zijn! Is dit de vrouwelijke kracht? In de donkerste momenten verbinden zonder oplossing omdat er geen oplossing is? Het samen huilen? Met diepe dankbaarheid en ontzag leerde ik. Zo krachtig! Zo machtig!  En zo, traan per traan.  Knuffel per knuffel werden mijn post-it-verdrieten door hun handen van de muur getrokken.  Wie zich aangesproken voelde door een bepaald onderwerp zou het verbranden. Tot de allerlaatste post-it overbleef: “Zij“.

Nog 1 nacht

Hoe vol ons huis die laatste dagen voelde, zo voelde het bij “het vertrek” van de verdrieten leger.  Frankie-de-huiskat vond al die vrouwelijke krachten en prachten toch wat welletjes en vertrok ook met stille trom. In die verbonden stilte en met de kille valies aan de deur, zetten we de wekker om 05:30, bevestigen we de taxi en geven we ons over aan onze laatste nacht met 3.

3-abstract-art-1061140

 

Lees hier het vorige artikel.

Lees hier het vervolg.

Herken je jezelf voor een stukje in deze verhalen? Heb je ook een moeilijk moment in je leven (gehad)? Ken je de verdrieten maar al te goed? Neem gerust een kijkje op de Froggy Website of stuur Katrien een mail met jouw verhaal.

 

 

 

2 gedachtes over “Mandala’s & Lava (VII) – Eentjes en Nulletjes

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (VI) – 1 nieuw bericht – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (VIII) – Tegelijkertijden – Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.