Mandala’s & Lava (X) – Ik hoef dit helemaal niet te doen

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

 

Uitstelgedrag

car-commuter-driver-7433Voor dit artikel moet ik echt toegeven dat ik mijn laptop schuw. Net zoals pubers in een examenperiode vind ik álles uit dat nú zoveel belangrijker is dan nadenken over dit volgende artikel. Ik kruip in mijn auto in plaats van mijn pen.  Weg zijn is zoveel meer nodig nu.  Heeft iemand eigenlijk wel iets aan deze Mandala’s? Maak ik mezelf sowieso niet belachelijk? Is dit geen perfect moment om te stoppen?

Die zelf saboterende en vernederende gedachten zijn ook áltijd van de partij op die momenten. Tot ik mezelf dúrf de vraag te stellen: Waarom loop je weg? Waarvan loop je weg?

blur-cars-clouds-461890

Geen zin in!

FearOmdat ik dit artikel niet wíl schrijven!!! Omdat ik dan voor een tweede keer door dát moment moet. Dát moment waarop het lichaam van mijn levenloze meisje aangaf dat het tijd was om haar een laatste keer in te bakeren, een laatste keer in haar bedje te leggen en haar te moeten loslaten door naar huis te gaan.  Zonder haar.

attention-road-sign-sign-39080Geen zin in! Geen zin om erover te schrijven. Geen zin in om mijzelf te confronteren met het feit dat ik dat toen móest doen en ergens blijkbaar ook kón. Hoe heb ik dat nu in godsnaam gekúnd?  Zit daar die zelfveroordeling in? Dat Nu-moment met haar -dat in werkelijkheid zo kort was- kon door de woorden in het vorige artikel met een volle week verlengd worden. Ik wíl gewoon het vorige artikel blijven lezen, blijven beleven en in dat ons-Nu blijven.  Waarom niet? Ik wil haar níet opnieuw moeten loslaten en in dat ziekenhuis achterlaten. Neen! Dus ik wil eigenlijk stoppen met schrijven.

Projectie Projectie

Wow! Van projectie gesproken! In mijn uitstelgedrag zit een pure onwil om dit artikel te schrijven omdat ik mijn onwil om mijn meisje “achter te laten” hierop projecteer.  Het daagt me dat ik met dit artikel datgene kan doen wat ik op dat onmogelijke moment van afscheid van ons meisje níet kon doen.

backlit-dark-indoors-143580Tóen kon ik geen andere beslissing nemen dán afscheid nemen.  Dát móest.  Deze momenten zijn zó typisch in trauma en tegelijkertijd datgene wat achteraf zó moeilijk te herinneren is.  Die momenten van pure machteloosheid, waarin géén énkele ruimte is voor vrije wil, géén énkele ruimte voor een oplossing, géén énkele ruimte voor redding.  Hoe ervaren je ook kan worden in het beseffen wat je wil of niet wil, hoe mondig je ook kan geworden zijn? Het brengt je níets in deze momenten.  Want in deze momenten is het de verplichting die regeert, het móeten forceert zichzelf op jou. Wij zijn niet meer dan gevangenen van deze momenten.

Ok. Dan stop ik met schrijven

Nú, in mijn niet-willen-schrijven, kan ik wél de onmacht terug ombuigen naar zelfbeschikking! Alle ideeën van “moeten” zijn immers van de zelf geprojecteerde aard.  calendar-checklist-list-3243Heeft een lezer werkelijk de verwachting dat ik elke week schrijf? Zou ik wérkelijk fysieke schade oplopen indien ik stop met deze hele “Mandala’s & Lava”? Ben ik dan wérkelijk en vanzelfsprekend een onbetrouwbare, zichzelf saboterende poging tot coach? Mis ik dan wérkelijk enige discipline dat ik niet wekelijks een artikel kan schrijven? Of wat zijn nog allemaal van die zelf uitgevonden betekenissen-van-belang, waarmee wij onszelf zovele “moetens” en verplichtingen aanpraten? Want in werkelijkheid zijn deze onszelf aangeprate “moetens” in geen duizend jaar te vergelijken met het móeten in trauma.  Is het niet net door die twee “moetens” met elkaar te verwisselen dat we onszelf serieus in emotionele problemen brengen?

Ok.  Ik stop dus met schrijven! Ik laat mezelf volledig toe niet te schrijven.  Ik laat mezelf volledig toe integráál te stoppen met schrijven. Ik doe in dít Nu wat ik in dát Nu niet kon en niet mocht.

beautiful-facial-expression-girl-1207496

Stap per stap

Want, tóen, nog geen 24 uur na háár geboorte, kón ik dus niet anders dan haar lichaampje respecteren dat rust wilde. De eeuwige soort. Liefde kon tóen niet anders vertaald worden dan háár moment te erkennen en ernaar te handelen. We hebben álles gedaan wat we móesten en kónden doen voor haar om haar toekomstige rustplaats op een -naar onze wensen gekozen- respectvolle manier te organiseren met de vertrouwenspersoon van het ziekenhuis. Het énige wat we móesten doen, was haar met haar dekentje, haar popje en haar kousjes overdragen aan de verpleegster.  abstract-art-bath-269419

Wij zelf móesten beginnen stappen.  Met een beeldje van een vlindertje, haar eerste foto’s getrokken door de vroedvrouwen en haar voet- en handafdrukjes door de kamerdeur stappen. Nog een stap. Daarna móesten we de gang door richting grote poort-van-de-kraamafdeling. Nog een stap. Als twee gevangenen leken we onze verplichte tocht op een binnenkoer te volbrengen: via de trage lift naar de inkom, betalen aan de parking, instappen in de wagen en het ziekenhuis achter ons laten.  aged-brown-chain-114108

Onze sleutels terugvinden in een handtas, door de voordeur binnen gaan en enkel op auto-pilot zijn we thuis geraakt. En alsof dán pas de kettingen van onze handen en voeten losgemaakt werden, beseften we met een lang gerekte diepe snik dat we gedaan hadden wat móest gedaan worden.

Woord voor woord

alphabet-class-conceptual-301926Nú, met mijn worsteling en weigering om te schrijven deze week, leer ik het verschil. Of liever gezegd dat er een verschil hoort te zijn tussen de beleving van de to do’s in trauma, en de beleving van to do’s in je léven.  Het uitstelgedrag bleek opnieuw een goede leraar, samen met mijn koppige “onwil”. Eens ik wilde luisteren naar de waarom...  Ik voel méér begrip voor de auto-pilot die je meeneemt op verplichte toertjes in trauma.  Ik blijf dát moment toen verschrikkelijk vinden, maar nu zonder veroordeling van mezelf. We hadden geen keuze. We waren machteloos. We waren hulpeloos. We móesten afscheid nemen.

freedom-handcuffs-hands-247851Hét verschil tussen een trauma-moment en om het even welk ander moment in wat wij léven noemen, is dat in de eerste machteloosheid een zekerheid is, maar in het tweede in vraag gesteld mag worden en zelfs dient te worden omgebogen.  Zit daarin de potentiële heling? We behouden onze vrijheid of beter gezegd, we nemen die terug op. We behouden onze vrije keuze. Ik hoef dit helemaal niet te doen!

antique-author-beverage-958164

En net daarom, net daardoor, stróómt de inspiratie en een inzicht woord voor woord tot dit artikel.  Heel misschien is er iemand anders mee geholpen? Maar vooral heb ik mezelf geholpen… uit de boeien van verplichting naar een vrije keuze.

 

Het vorig artikel vind je hier.

Lees hier het vervolg.

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Mandala’s & Lava (X) – Ik hoef dit helemaal niet te doen

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (IX) – Zij – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XI) – #Jesuisunsinge – Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.