Mandala’s & Lava (XI) – #Jesuisunsinge

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

 

“Happy Birthday! Geniet van je dag!”

agenda-appointment-business-1020323Om enige realiteitszin te behouden in dit verhaal, wil ik de realistische tijdsspanne meegeven waarbinnen de feitelijke gebeurtenissen zich opvolgden.  Maandag nemen we de taxi naar het ziekenhuis voor de bevalling (zie “Tegelijkertijden” en  “Zij”).  Dinsdag genieten we van haar bestaan in onze armen, wordt ons meisje op foto’s vastgelegd door Boven de Wolken maar moesten we ook definitief afscheid van haar nemen in het ziekenhuis. Dinsdagavond – terug thuis- groeit de nood aan koude-kompressen tegen de melkstuwing. Woensdag produceert mijn lichaam melk voor een kind dat er niet is.  Vrijdagochtend draagt mijn partner haar kistje naar haar begraafplaats.  En zondag deed facebook niemand vergeten dat het mijn verjaardag is.  “Happy Birthday, geniet van je dag!”  

birthday-birthday-cake-blowing-137485

 

Dubbel tempo

aeroplane-aircraft-airplane-35854Het lijkt me nodeloos te moeten benadrukken dat het tempo van deze week enerzijds onbeschrijflijk hoog ligt.  Traumatische situaties, situaties waar je doorheen móet -ook al wíl je dat niet-, hebben vaak dit soort tempo’s gemeen.  Ogenschijnlijk kleine agendapuntjes in de kalender, maar elk houdt een eigen complex proces in met zeer veel tegenstrijdige emoties in het kielzog die lange tijd nazinderen en je overhoop halen.  Zoals een straaljager: razendsnel agressief oorlogstoestel, invasief en storend door zijn lawaai, en het laat voor zeer lange tijd een  iet-wat giftige luchtstreep na en de onzekere vraag “komt die nog terug?”  Enerzijds!

animal-antenna-close-up-813469Anderzijds krúipt deze tijd voorbij.  Seconde per seconde.  Als een soort foltering, waarbij je niets kúnt missen van je overleving van moment naar moment.   Ook al is dat na een tijd wél je wens. Hoewel mijn intentie als een mantra door mijn hoofd klonk: “Ontken niets, doorvóel, doorlééf en doorádem nu, zodat je kan hélen zonder post-traumatische gevangenis“…

blur-bushcraft-camping-gear-168804In díe week bereikte in mijn bréékpunt, waarop mijn intentie, mijn mantra de deur uit vloog.  Precies door het dubbele lemmet aan tijdservaring, waaraan je kapot gaat. Het énige wat je kan doen, om het éven welke intenties of “sterke karakters” ten spijt, is overléven.  En dat is de kwintessens van trauma.

 

# Je suis un singe

animal-animal-photography-ape-633980Wat mij écht op mijn knieën gekregen heeft?  Onze kwintessens als méns: de moederhormonen en -instincten die elke hersencel en lichaamsvezel, incluis mantra’s, wilskracht en meditatie tot overgave dwingen.  Ik wérd en wás een dier, een wild beest… op zoek naar haar jong… mijn lijf wilde haar vasthouden, meeslepen in het leven en vóeden. Vooral voeden!

Elke eerdere research, lees: de duizenden sites in het eerdere “keuzeproces”, was uit mijn geheugen verdwenen en mijn lichaam begreep níets van het feit dat mijn kind er niet was.  Elke stap sinds 3 weken daarvóór moest ik van vooraf aan opnieuw doen om terug een rationeel/menswaardig tegenwicht te bieden voor de mens-aap die ik geworden was.

animal-photography-animals-baby-819371In de nacht van dinsdag op woensdag wisselde ik van research-in-de-zetel, naar op-zoek-gaan-naar-mijn-jong in de keuken, in de badkamer, buiten, in de zetel, in de slaapkamer, ja zelfs onder de tafel.  Zoals elk moederdier rusteloos rondloopt, zoekend naar enig vermiste jongen uit haar nest.  En de foltering zit hem écht in het feit dat je met je mentale wéten dat je kind er niet is, níets kunt doen tegen de nood van je lichaam op celniveau om het via een zieke vorm van spiergeheugen (muscle memory) zelf te moeten achterhalen.  48 uur had ik -op celniveau- non-stop die kapotmakende hóóp dat ik mijn jong zou vinden.  Met daarbij ontegensprekelijk dierlijke momenten van frustratie, woede, angst, hoogstens afgewisseld met druppeltjes aan besef en aanvaarding.

Overgave aan het béést

board-game-business-challenge-277052Geloof me, met een intentie, mantra of meditatie lukte het me niet om enige menswaardigheid terug te winnen.  Toen fluisterde mijn intuïtie weer een spelregel in om ergens te kunnen dóórgaan: “dat waar je je tegen verzet, wordt groter“… Ik laat stilletjes aan los dat mijn mens/mijn mentaliteit mij kan redden in deze en laat toe het béést te zijn, dat diep in mij – geworteld in oertijden- overleeft.  Ik geef er mij aan over.

animal-photography-animals-ape-745086Onze oerinstincten zijn onze oerkrachten, ik bén een oermoeder op zoek naar haar jong.  Ik zette google aan het werk hoe een “collega” – moeder-apin omgaat met het verlies van haar jong en vond zoveel kennis om door dit moment te geraken.  Apen houden hun dood jong gemiddeld een week tot drie weken bij zich tot de moeder en de hele clan het op celniveau door heeft, begrijpt en toelaat dat dit jong niet in leven zal deel uitmaken van de groep.  En vaak is het pas na een groeps-/clanmoment dat het jong wordt achtergelaten.

blur-care-cat-569170Ik laat het toe om een subsituut-jong in mijn armen te gebruiken om de kracht van de hormonen aan te kunnen.  Tot ze rustig worden.  “Mijn-jong” werd hetzij de huiskat Frankie, indien hij het zich liet welgevallen, hetzij een warmwaterkruik.  En met enige hulp van straffere medicatie tegen melkafscheiding, geraakte ik die helse 48 uren door tot wanneer wij met “ons-jong” terug verenigd werden op de begraafplaats.

Terug bij ons

animal-animal-photography-animals-819356Op die koude winter vrijdagochtend, ontmoetten we de aalmoezenier van het ziekenhuis die ons meisje in haar kistje bij ons terug bracht.  Het klopte terug. Deze vriendelijke man voelde aan dat wij ergens om wachtten waar we zelf de vinger niet op konden leggen, tot hij de vraag stelde: “Wil mijnheer het kistje zelf dragen?”

 

bloom-blooming-blossom-355663Met onze dochter in mijn partners armen, volgden we samen met de vroedvrouw de weg die ons werd voorgeleid waar zij zal liggen.  Het klopte terug.  We kregen ons definitief besef dat ons meisje níet leefde.  Mijn vriend, haar papa, legde haar zo zacht mogelijk neer, in haar minikleine kistje, met haar popje, kousjes en dekentje, waarna de respectvolle delver haar kistje met aarde bedekte.  De eerste bloempjes konden worden geplant.

backlit-burial-cemetery-720732Maar ook, onze lichamen beseften op celniveau dat ze er wel was en is. Haar grafje is haar fysieke plaatsje, maar het is nu aan ons om haar ook een plaats te geven in ons huis, in onze familie, in onze clan. Het is tijd om de fase van survival in de veiligheid van de cocon van ons gezinnetje, open te trekken en onze tribe toe te laten.

 

Lees hier het vorig artikel.

Lees hier het vervolg.

Advertenties

2 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XI) – #Jesuisunsinge

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (X) – Ik hoef dit helemaal niet te doen – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XII) – Ek se plekshe – Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.