Mandala’s & Lava – Interval

Dit is een vervolgartikel in de reeks Mandala’s & Lava. Een poging tot verwoording van de onuitspreekbare ervaringen in een rouwproces.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf begin dit jaar (maart) voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina.

 

Belofte nakomen

Aan het begin van deze blog, van deze transformatie, in mijn leven, heb ik bovenal mezélf de belofte gedaan om te verhalen over wat het leven je kan smijten, ongecensureerd.  Niet in de zin om te schockeren. Wel in de zin om vanuit de fragiliteit en de verwarring… en de rómmel… een ruimte te creëren.  Om te ademen? Om méns te mogen zijn? En wie weet een ruimte om tot verbinding te komen?  Want we zijn met veel die worstelen en zoeken en zo “ons best doen” om “een perfect plaatje” na te leven.

 

Wat was de bedoeling? 

Het vervolg in het verhaal van mijn dochtertje Mila situeert zich op het moment dat mijn partner en ikzelf uit de cocon begonnen komen en ons begonnen klaar maken voor de tribe, de familie, de clan… Ons meisje kreeg in die week duidelijk haar “plek”.  Haar plaats in ons beginnend gezinnetje, haar plaats in onze familie, in onze vriendenkring.  Ik wilde daarbij bijna poëtisch een ode brengen aan de kracht van rituelen daartoe, mét de start ook van emotionele zuivering.  Wat na de vele véle, rommelige processen van de véle stappen in het verhaal een verademing was.

 

Maar … “Life happens while making plans”

Er was intussen, hoe ongelooflijk snel ook, een volgend verhaal begonnen… met een nieuw leven.  Of zo dachten we toch. Op 13 juni kleurde een zwangerschapsstick of 3 opnieuw 2 streepjes en natuurlijk gaf dit een hoop mee, een nieuwe adem, een nieuw begin wat het hele verwerkingsproces rond Mila bijna… tja… “perfect” maakte.  Als dat al kan? Kan je ook een trauma “perfect” willen verwerken?

In elk geval:  zondag kregen we een spoed-echo nadat mijn lichaam en mijn intuïtie de vreemde signalen begonnen te linken.  Er was sinds weken geen groei, noch hartritme meer en mijn lichaam had hulp nodig om los te laten. Opnieuw.  Een miskraam.  Opnieuw een verlies. Mag ik herhalen? … Op-nieuw.

 

Zonder censuur

De kracht van een verhaal zit erin dat er een structuur, een betekenis in zit, bijna enkel en alleen doordát het een verhaal is. En wanneer dat verhaal “uit het leven gegrepen is”, zijn we bijna een God of Godin om de onmogelijke rommel die structuur en zin te geven.  En wat gebeurt er dan? Heel vaak toch, dat tikkeltje méér.  Tot wanneer we op die knieën móeten.  Overgave.

Overgave aan de hopeloosheid. Overgave aan de eenzaamheid. Overgave aan een verdriet van een moederhart dat geen kind kan wiegen in haar armen. Overgave aan het niet-weten en niet-begrijpen van het “waarom“.

En dan? Dan gebeurt er nóg een tikkeltje méér…

Mensen, opmerkingen, dezelfde patronen-van-al-heel-je-leven aan je deur of aan je telefoon.  Tot je door krijgt, dit gaat blijven komen, die tikkeltjes meer en meer en meer… Tot je jezelf toelaat om elke “elegantie” waarmee je de onmogelijkste zaken probeert te verwerken te laten verdampen en je een vuurbal voelt naar boven komen om al die ongepaste en misplaatste grensoverschrijdende bewegingen weg te blazen in een vuur van WOEDE.

Als er één “picture perfect” werd nagestreefd in mijn intentie, dan is het de poging om te blijven staan.  De poging om dit te kunnen dragen.  De poging, voorál dit, om dit trauma geen vrijkaart te laten worden om vanuit een slechte verwerking, anderen te kwetsen.  In de allereerste plaats een toekomstig, super gewenst kind.  En dat lukte, ik bleef staan.

Maar wat gebeurt er als dat tikkeltje méér mij wél doet wankelen? Dan word ik geconfronteerd met elke persoon die in mijn leven is op voorwaarde dat ik blijf staan.  Op voorwaarde dat ik “elegant” blijf en ondanks alles mijn mond houd.  Op voorwaarde dat ik als coach de onverwerkte trauma’s van een ander begrijp, en mijn eigen lat niet ter sprake breng wanneer het extreem zwaar wordt. Té zwaar. Op voorwaarde dat ik vooral niet vermeld waarom ik zo een hoge lat leg.  En ik besef dat ik net daardoor, net door die intentie, net door die kracht, net door al die energie en “mijn best doen”, die oeroude patronen bevéstig en in stand houd.

Zonder censuur?  De fik erin! Want ik wil méns zijn, en vrouw… in haar zwakste moment.  Niet Atlas.

 

Advertenties

Een gedachte over “Mandala’s & Lava – Interval

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XII) – Ek se plekshe – Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.