Mandala’s & Lava (XII) – Ek se plekshe

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

 

West-Vlaams voor “Elk zijn Plekje”

art-board-game-challenge-163064In energetische therapie of in systemisch coachen, waar familieopstellingen een  intussen iets bekender voorbeeld is, is het belang van “de plek” niet te onderschatten.  Het plaatst elk individu binnen een systeem.  Welk systeem dan ook: een gezin, een familie, een team, een vriendengroep, een vereniging, een (sub)cultuur, een maatschappij.  De complexiteit en dynamiek van de verbindingen én spanningen tussen die twee worden in eer gehouden in deze disciplines.

Een Gezinssysteem

baby-boy-children-1113188Een zwangerschap en de geboorte van een eerste kindje zorgt in een systeem van een koppel en hun familie voor een gigantische beweging! Twee individuen die tot dan toe enkel de positie van “kind” innamen, worden nu ook “ouder”.  De ouders worden “grootouder”.  Het kind is de “eerst geborene/oudste” in geval er nog kinderen komen. Het kind is een meisje of een jongen. Een vrouw wordt “mama”.  Een man wordt “papa”.  Onze cultuur bepaalt nog vaak dat er een mandaat toegekend wordt aan een peter of meter.  Een kindje wordt ook Vlaming/Belg in de telling van de gemeenschap en Belgische cultuur.  accounting-analytics-balance-209224En al die “nieuwe” rollen komen met hun eigen betekenissen, verantwoordelijkheden, creatieve invullingen, plichten en rechten.  Als alles goed verloopt, zijn dit hoogstens “gewoonten” met de bijhorende sociale, juridische en economische vertalingen.  Gaande van geboorte-aangiftes en kraamgelden tot doopfeesten en de eerbiedwaardige titel als “gezinshoofd” bij belastingaangiftes.

Maar wat als…

Maar wat als je eerstgeborene/oudste, een meisje, niet-levend is, na een bevalling op 22 weken? Economisch, juridisch en maatschappelijk is er “niets gebeurd“.  affection-beach-blond-hair-1196274Geen geboorte-aangifte, geen overlijdensaangifte, geen kraamgeld wat zoveel betekent als geen bevalling, geen gezinshoofd, niets.  In die systemen moet -terecht- een grens getrokken worden in de definiëring vanaf wanneer een individu kan deel uitmaken van dat systeem.

Voor “de maatschappij” is dé realiteit het beeld van het gelukkig koppeltje.  Maar voor ons, als ooit-dat-koppeltje-met-twee, is de dagelijkse realiteit een bezoek aan een grafje en het bijtende gemis van ons kindje.  Maar aangezien het bij ons om onze eerstgeborene gaat, hebben wij geen enkel “bewijs” van onze realiteit.  Want zichtbaar is er … géén kind .

backlit-burial-cemetery-720732

Ik begíjp dat die grens getrokken wordt in het kader van werkbaarheid en efficiëntie in de gemeenschap.   Maar de eenzaamheid en de kracht die gevraagd wordt van een rouwend koppel wordt daarmee wel zeer voelbaar vergroot.  De verschuiving van koppel-met-twee naar een gezin, is een feit.  Maar de gangbare erkenning en bijhorend vocabularium is niet toegankelijk.  Met alle verwarring van dien: wat zeg ik als men mij vraagt of ik kinderen heb? Kan ik mijn partner iets schenken voor vaderdag?  Verdien ik een geschenkje op moederdag? Die vragen kómen dagelijks!  Dus móeten we op zoek naar een vocabularium waar wij wel aansluiting kunnen vinden met onze werkelijkheid.

De Doe-Het-Zelver

accessory-burnt-ceremony-326627Bovenop alle verdriet, rouw- en traumaprocessen, hebben wij het maar helemaal alleen uit te zoeken hoe we met al die grote veranderingen en verschuivingen- die voor eeuwig en altijd zijn– om moeten gaan.  Op onbewust niveau gebeurt dit “als vanzelf”.  Ik weet zelf niet meer of het een intuïtieve ingeving was, of een overlevingsmechanisme om hiermee om te gaan, maar het gebeurde gewoon…   Symbolen en Rituelen (zeker na het Vuurritueel tijdens de bevalling) komen als vanzelf in ons dagelijkse leven om ons meisje én onszelf een plek – en de bijhorende rust – te gunnen.  Eens je tussen de mazen van het maatschappelijke net valt, blijkt er slechts een zeer dunne lijn tussen trauma en spiritualiteit.

Haar plek. Foto’s, Kaarsjes en Tattoos

60cc7b541e26dc9198947ccb8ced75ebVanuit eenzelfde innerlijke energie, waaruit de mandala’s ingekleurd werden, ging ik dagelijkse aan de slag met de 422 foto’s van Boven de Wolken.  Welke foto’s willen we laten ontwikkelen? Welke formaten mag zíj krijgen? Welke kadertjes passen best om haar mooie neusje en lipjes te zien? Hoe vertel ik háár verhaal in een fotoboek? Hoe vertel ik háár verhaal in een blog? Op welke plaats wordt haar foto opgehangen of gezet? Branden we een kaarsje? En zo ja, hoe ziet háár kaars eruit? Op welk moment van de dag steken we háár kaarsje aan? En op welke momenten gaan we naar háár grafje? Welk tekstje schijf ik voor háár herdenkingskaartje?  Welk edelsteentje dragen wij om ons hart om haar te gedenken? Welke tatouage willen wij laten ontwerpen ter ere van haar?

always-forever-infinity-symbol-above-bed-wall-sticker-82-3Onze plek

Talloos zijn de mogelijke symbolen en rituelen, eindeloos is de dynamiek en evolutie in het systeem. Ook met de eventuele komst van een levend-kindje, ooit of nooit?  Ook met een miskraam.  Talloos en Eindeloos. Dynamisch en Complex.  Zoals voor elk van ons. En net dààrin zit ook het “voor eeuwig en altijd”.

Mila’tje krijgt – net zoals elk (eerste) kindje – háár plekje in ons huis, in onze stad (begraafplaats) en in ons dagelijkse leven.  En met elke beweging en symbool waarin zij als ons kleinste mooiste liefste meisje haar plaatsje krijgt, verankeren wij ook mee in onze nieuwe rol en plek in het systeem.  Als mama.  Als papa.  Als gezin.

De plek van de clan

En daarmee komen wij in een constant -soms pijnlijk- “spel” van spanning en verbinding met de ruimere systemen waarin er géén kind is.  Dat is voor kinderloze ouders de moeilijkheid om die plek terug te vinden in de sociale systemen.  Want eens we uit de cocon van het gezin stappen, begint het overleg met familie en vrienden.  En in die systemen kunnen ook mensen zijn die zich optrekken aan de ondersteuning van het maatschappelijke systeem en hun plek innemen dat er geen kind is.

adventure-beach-compass-691637Dat zijn in de familie- en vriendenkring die mensen die te vergelijken zijn met wie jouw kind “niet echt leuk” zou vinden, indien het kind er fysiek wél was geweest.  Wat doe je dan als ouder? Je herpositioneert jezelf tegenover dat familielid of die vriend.  Het liefst waarin jij je kind afschermt.  Dat is niet anders nu.  Je kind is je poolster geworden.

Wie nodigen we uit voor haar herdenkings- & erkenningsceremonie? Wie stapt mee in de dynamiek van dit deels fysieke én deels spirituele systeem? Wie zullen wij, als ouders, helaas móeten achterlaten in het systeem waar géén kind is?

blur-cars-clouds-461890

Lees hier het vorige artikel.

Lees hier het vervolg.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XII) – Ek se plekshe

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XI) – #Jesuisunsinge – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XIII) – Koffiekoeken en Viooltjes – Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Mandala’s & Lava (XVII) – Gelukkige Moedertjesdag! – Verhalen van Transformatie

  4. Pingback: Mandala’s & Lava (XXI) – Magma & Magisch Realisme – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.