Mandala’s & Lava (XVII) – Gelukkige Moedertjesdag!

Dit artikel maakt deel uit van in de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

Heb je kinderen?

answer-business-career-221164Het duurt niet lang of die eerste nieuwe klant komt door de deur en weet niets van wat er zich amper een aantal weken geleden heeft afgespeeld.  Een onschuldige vraag, en tegelijkertijd de vinger op de wonde: “Heb jij kinderen?” 500_F_119571473_ZkWKl2mlqCdqTSKj51wwv90DwDuQ8bbX

Die vraag is zo verdomd moeilijk te beantwoorden.  Want, ik héb geen kind, neen. Ik kan geen kind aanwijzen, knuffelen, vasthouden of tonen.  Ik  héb geen bewijs, er is geen kind om haar plek op te eisen, zoals ik aankaart in een eerder artikel.  Maar er ís wel een kind en ik ben wél een mama!

Met een gevoel alsof ik een examen af te leggen  heb, nadert ook de dag waarop de Vlaamse mama’s (op Antwerpen na) in de bloemetjes worden gezet voor hun onmogelijke taak: Moedertjesdag!

card-celebration-envelope-867462

 

Een gevoel als bewijs

blur-close-up-court-531970Waarom ik desondanks zeker weet dat ik kwalificeer als “mama”? Omdat ik -net als elke moeder zo lijkt het wel- kamp met moedergevoelens, aka schuldgevoelens!

Wat voor moeder ben ik nu?” “Wat heb ik mijn dochter aangedaan?” “Wat als ik haar nu nog bij me had, zou ik dan wel de juiste moeder kunnen zijn?” “Verdien ik wel de erkenning als mama na wat ik heb gedaan?” “Wat als zij toch wilde blijven?” “Verdien ik een cadeautje als mama na wat ik haar heb aangedaan?” En puur voor de cynische fun en duidelijkheid: indien ik mijn dochtertje bij ons gehouden had, vol pijn en met een klein overlevingsprocent, dan zou ik uiteráárd ook schuldgevoelens hebben.  Natúúrlijk! Met andere woorden: ik voel me zeker mama, want ik voel me een slechte mama.  Zo wordt het bewijs geleverd: ik bén een mama.

500_F_90652998_CkSXU5GlLuntWxXSoEKAaNz6YHvYXxra

 

We zijn onze eigen Kvinders

beautiful-black-blur-987627Ik begin te begrijpen waarom de Kvinders in een eerder stadium ineens hun stem lieten horen.  Vanuit een meer energetische of spirituele invalshoek stuit ik hier op de zogenaamde Wet van de Aantrekking, een van de meest bekende Wetten van Het Universum.  Je trekt aan wat je op energetisch niveau uitstraalt.  Of om het iets menselijker te formuleren: waar je on(der)bewust mee bezig bent, wordt gereflecteerd in wat er zich in je omgeving spiegelt.  Waar de Kvinders hún oordeel tentoon spreiden en jij jezelf lijkt te moeten verdedigen tegen wat er van buiten af op je afkomt, daar zal je bij een diepgaander introspectieve oefening vaak stuiten op waartegen je jezelf probeert te verdedigen tegen… jezelf.

Het oordeel van de Kvinders is vaak slappe koek vergeleken met onze eigen oordelen en veroordelingen.  Het vergt moed om oog in oog te staan met ons schuldgevoel! Dan moeten we luisteren en kijken naar wat wij van onszelf Kvinden.

animal-animal-photography-big-cat-802215 (1)

Moeder zijn is constant kampen met dat k**gevoel

De psychologie van het schuldgevoel is geworteld in het oordeel dat we over onszelf vellen, in het gevoel dat we iets verkeerds hebben gedaan. Het is naar binnen gekeerde woede, die zich voordoet als we tegen ons geloofssysteem ingaan.

500_F_125718687_KsJz5SOjYdxLfYSGMX1ucJ8q43BkN5rXSchuldgevoel legt twee niet-zo-makkelijke zaken bloot: enerzijds onze zeer complexe verstrengelde geloofssystemen en anderzijds onze woede tegenover onszelf.  Wat bedoeld wordt met “geloofssysteem” is het geheel aan overtuigingen, ideeën, waarden en normen waaraan wij onze gedachten en vooral daden aftoetsen.  De meeste daarvan zijn overgeleverd door onze ouders via onze opvoeding, waar we mee akkoord zijn of net niet.  Aangevuld met de “Eisen van Perfectie”, waarmee vrouwen in deze moderne generatie zichzelf  lijken te kastijden: de uitdaging om te beantwoorden aan het combi-label van “perfecte moeder/partner/vriendin/medewerker of zaakvoerder/geëngageerde burger”.  Daarbij collectief vergetend dat “perfectie” per definitie “zonder fouten of gebreken” betekent en dus niet-menselijk is.

En net als bij elke Kvinder, kan je dus maar twee kanten op.  Of je slaagt, of je faalt! Ra-Ra welk van de twee aan beurt is bij ons schuldgevoel?

500_F_94647421_86O4nQmqcUFL2n5zOYhhL8nfFjWmbJsa

Moeder is Dochter, Dochter is Moeder

500_F_107544505_x3S3DJR02k33YsvBTaATBuOj1Okw178pTerwijl ik mijn betraande gezicht een zoveelste keer bekijk in de spiegel, voel ik me zo verbonden met vele van mijn klanten die ook moeder zijn.   Je onvoorwaardelijke liefde  voor je kind botst bijna direct met je eigen menselijkheid en je falen om te beantwoorden aan die perfectie.

Wat je je kind zou willen geven, meegeven, aanleren en vooral wat je hem of haar zou willen besparen en ontzien vanuit die liefde, de lijst is eindeloos. In mijn verhaal is het gewoon tot onmenselijke extremen getrokken en het schuldgevoel net iets té voordehand liggend.   Ik kijk op naar haar foto en ik vraag haar: “verdien ik wél een moederdagmoment na wat ik gedaan heb?”

De intussen gekende stille raadgever dat mijn intuïtie is, fluistert zachtjes:

always-forever-infinity-symbol-above-bed-wall-sticker-82-3Als zij jouw Dochter is, dan bij jij haar Moeder. Net zoals jij de Dochter bent van jouw Moeder en zij op haar beurt Dochter is van haar Moeder en die lijn gaat door tot in de oneindigheid.  Een van de grootste moeilijkheden in de complexiteit van moeder-dochterrelaties,  is misschien wel hoezeer het schuldgevoel van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Het is geven. Vergeven.

box-close-up-gift-842876Wat mij één week voor moedertjesdag zo klaar als een klontje wordt, is dat ik in alle vezels van mijn lijf besef dat mijn Dochter mij wél vergeeft. Maar, dat haar vergeving geen enkele impact of heling kan bieden, zolang ik mezelf niet kan vergeven.  Iets kan je pas gegeven worden als je het aanneemt, toch?

Zoals moeders zijn, word ik net die dag opgebeld door mijn moeder.  En ik durf dit uit te spreken.  Dat ik als haar dochter zo graag wens te vergeven en zo graag haar wil bevrijden van deze gevangenis dat schuldgevoel is.  Mijn moeder kon mijn cadeautje niet aannemen.  En dát gevoel heeft de doorslag gegeven om te weten wat er mij te doen staat.

Mezelf dit vergeven is een proces dat bij deze door mijn dochter voor moedertjesdag cadeau gegeven wordt. Voor mij is zij het meer dan waard om ermee aan de slag te gaan.

Forgive your mother!

Forgive her not for the things she has done or not done or for the things she said or has not said. Forgive her because it is the only way to open your heart to self-forgiveness.  Forgive her not because you don’t have a right to be upset about the way she has handled some things in her life and in your life.  Forgive her not because she was right in making you feel wrong, or because she was wrong when she failed to acknowledge that you were right.  Forgive your mother because until you do, there will always be a void in your heart.

Forgive your mother for the many, many times she was not the mother you wanted her to be.  Forgive her for the times she did not do things the way you needed them done. Forgive your mother for not protecting you or speaking out in your behalf.  Forgive her for not guiding you in the right direction and for the times she totally lost her direction, dragging you along with her.  Forgive your mother for demanding things from you that she could not provide for you or for herself.  Forgive your mother whether or not she did anything wrong or bad to you.  Forgive her not because you are excusing whatever she did or however it affected you.  Forgive your mother because holding judgments against her has a devastating impact on your soul.  The judgments you hold will eventually break your heart.  Forgive your mother because the truth is, she did the best she could whether you would like to believe it or not. You may have been harboring judgments or negative opinions about your mother and the way she did or did not mother you.

Just for today, forgive yourself for judging your mother. Once you do, there will be nothing left to forgive her for.

 ~Iyanla~

 

Het volgende artikel vind je hier.

Het vorige artikel vind je hier.

3 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XVII) – Gelukkige Moedertjesdag!

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XVI) – Ctrl+Alt+Delete – Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XVIII) – Geplande Hoop en een Gehoopt Plan – Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Talking Womb – Papa van een Ster – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.