Mandala’s & Lava (XIX) – Verbinding:UIT!

Dit artikel maakt deel uit van de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

# 20.001

bleachers-blue-blur-752036Na lang zoeken op het internet, blijken er geen directe cijfers te bestaan voor het aantal miskramen in België.  Ik vind wel een richtcijfer als ik mijn zoektocht verleg naar onze Noorderburen.  20.000 zwangere vrouwen per jaar ervaren een miskraam.  In de Belgische statistieken vind ik nietszeggende en elkaar tegen sprekende cijfers als 1 op 7 zwangerschappen die in een miskraam eindigen of 1 op 10. Ook vind ik dat 15, 20 of 25% van alle vastgestelde zwangerschappen eindigen in een miskraam. Persoonlijk krijg ik het meeste voeling met de grootteorde bij het Nederlandse cijfer.  Een aantal vrouwen, per jaar, waarmee je een klein voetbalstadion vult. Twintig Duizend.

Plus één: ik.

In vergelijking met Mila

Het spijt me zeer dat jullie dit nu terug moeten meemaken.  Maar in vergelijking met wat jullie hebben meegemaakt met Mila, is dit écht minder erg.  Sterkte…

ambulance-architecture-building-263402Genageld zaten we op onze stoelen bij de dokter, die zondag.  Met deze woorden moeten we op een of andere manier toch rechtstaan en –opnieuw– een keuze maken.  We krijgen gelijkaardige pillen naar ons toe geschoven om thuis als het ware een “Do-It-Yourself (DIY)” op poten te zetten.  Helaas heb ik blijkbaar zoiets als een missed abortion, waarbij mijn lichaam géén zin heeft het dode vruchtje zelf af te stoten.  Na Mila, kan ik het mijn lichaam níet kwalijk nemen.

black-and-white-fingers-hand-877968

Nog geen vier maanden na de beslissing om de diepste verbinding van een ouder met een zeer gewenst kind te verbreken, hebben we nu te reageren op een reeds verbroken verbinding.  Wij werden reeds verlaten maar wisten het niet.

 

Verbinding Verzwakt

Zoals de inleiding al laat vermoeden: een troostend research-moment over miskramen levert níets op behalve telkens dezelfde onpersoonlijke pagina aan informatie in heel BENELUX.

20.000 vrouwen per jaar ervaren dit traumatisch verlies, zónder dat daar wereldwijd ook maar íets persoonlijks/individueel van gedocumenteerd wordt?

womens-circle

Waar zijn die informatie-overdrachten van vrouwen in de vorm van verhalen?  Ik heb nood aan die verhalen!  Waaraan moet ik mij verwachten? Hoe kan ik ermee omgaan als verlies ook al is het nog geen mensje? Welke keuzes kan ik misschien maken? Welk lied kan ik zingen? Welke oerkreet wordt gehoord? Wat concreet te doen eens het vruchtje komt? Kortom: Is dit verlies een ritueel waardig?

Enfin, waar is de kennisoverdracht over zaken van leven en dood.  Waarbij de kennis niet gaat over wat je moet doen, maar waar het gaat over hoe je in die onmogelijke momenten-van-dood/leven kan zijn.  “Vrouwendingen” dus.  Heeft het wereldwijde web haar rug gekeerd naar deze informatie? Of zijn het de vrouwen die hun rug gedraaid hebben naar hun eigen ervaringen?

Verbinding: UIT!

cinema-dark-display-8158Want zolang een miskraam omschreven wordt als “hetzelfde als je maandstonden maar ietsje zwaarder” schept dat een beeld van een situatie die in de verste verte níet overeenkomt met de ervaring.  De verbinding tussen de omschrijving en de werkelijkheid is verstoord! Er zit ruis op en nog geen klein beetje.

Wanneer daarbij ook nog eens je eigen Mila-ervaring in de vergelijking wordt geplaatst als iets dat “veel erger” is, dan word je ook nog eens ontkend in de ergheid in het nu.  Beetje een mind-fuck!

500_F_126470839_ATVx6coLjZcOQe8B8yiEztblcnmCg37g

En toch is het zo herkenbaar, het vergelijken.  Zelf heb ik ook gereageerd op vrouwen/moeders vanuit een onuitgesproken hiërarchie.  Hoe langer je je kindje in je draagt, hoe erger.  Met dus onderaan in die hiërarchie een miskraam aangezien dat in theorie vóór 12 weken zwangerschap gebeurt.  En bovenaan de lijn van ergheid staan natuurlijk de doodgeboren kindjes na een voldragen zwangerschap.  Maar! Ik zal nooit meer mee gaan in het algemeen aanvaarde discours dat een miskraam een verlate menstruatie is.

Ondanks de té vele triggers die ons elke stap doen vergelijken met Mila, valt elke vergelijking weg door die alles overheersende wolk rond miskramen: de ontkenning en dus de eenzaamheid.

antibiotic-capsules-cough-34670De DIY-pilletjes, vergezeld met opnieuw 2 bittere opties waaruit wij moeten kiezen, houd ik in mijn klamme handen geklemd op weg naar huis.  In de isolatie van ons huisje, deze keer alléén met ons twee, hebben we te beslissen: gebruiken we de pilletjes en helpen we “het miskraam”? Of, wachten we af tot de natuur overneemt waarbij het echter langer kan duren?

black-and-white-depressed-depression-48566We redeneren dat we het niet kunnen maken om amper vier maanden na maart opnieuw onze job on hold te zetten, en dus beslissen we de natuur een handje te helpen. En in de eenzaamheid van de badkamer wordt ons “plan” met behulp van de DIY-pilletjes “uitgevoerd”.  Mijn partner, als man, kan niet anders dan op dat moment technisch werkloos en uiterst machteloos dit “uitgevoerde plan” te ervaren vanuit de zithoek.

Op het verkeerde been

black-background-blood-close-up-673862Deze tweede zwangerschap zette ons alleszins op meerdere vlakken op het verkeerde been.  Enerzijds was het idee van de komst van een kindje een enorme troost en opluchting tijdens het verwerkingsproces van Mila.  Op een voormiddag tijd moesten we echter extréém snel schakelen van been.  Wat weken lang als zalf ervaren werd door ons, werd ineens een bijkomende diepe steek in de nog niet geheelde wonde van Mila.

500_F_99769229_Sgf40Havk921XuxTKfd0Hg563RFjBbSTElke andere vergelijking met het proces van Mila zet ons telkens opnieuw op het verkeerde been!  Mila hebben we verloren in verbinding.  We mochten rouwen en we kregen alle erkenning voor ons immense verdriet.  Bij een miskraam hebben we te kampen met een verlies uit verbinding.  Retrospectief gezien weet ik nog steeds niet welke ervaring moeilijker was.

Want, waar we de verbinding verliezen met de werkelijkheid, onszelf en onze omgeving, daar laten we de teugels vieren waarmee we verwoestende traumareacties tot nu toe in bedwang konden houden.  Waar de verbinding verdwijnt, nemen de zwarte energieën van onbewuste traumareacties over en komen wij als koppel midden in onze pijn en verdriet tegenover mekaar te staan.  Niet voor niets eindigen 3 op 4 van de relaties die een miskraam meemaken in een scheiding.  Dat is dus 75% van 20.000 hé!

Het vuur woedt voort en verbrandt meer dan verwacht…

alimony-annulment-break-up-39483

 

 

Lees hier het vervolg.

Het vorige artikel lees je hier.

 

 

 

 

2 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XIX) – Verbinding:UIT!

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XVIII) – Geplande Hoop en een Gehoopt Plan – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XX) – Effenaf! – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.