Mandala’s & Lava (XX) – Effenaf!

Dit artikel maakt deel uit van de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina

Een Robot

adult-alone-backlit-278303Een robot.  Zo voel ik me bij “de uitvoering” van ons plan.  Compleet over mijn toeren kom ik uit de badkamer, in het geheel niet klaar en onvoorbereid op het miskraam dat gaat komen.  Zoals eerder beschreven uit verbinding met de situatie en mezelf.  Ik voel  geen emoties meer, enkel een overweldigende rommel tegenover wat er te gebeuren staat.

action-ai-android-595804Dat wat moet en zal gebeuren is opnieuw iets waar ik geen enkele keuze in heb.  De machteloosheid is enorm en toch móet ik erdoor.  Ik voel mij iets aangedaan worden, waarbij ikzelf tegelijkertijd de initiator ben met die DIY-pilletjes.  In de hoop op enige redding ga ik op zoek naar mijn partner die in de geïmproviseerde wachtkamer zit, anders gekend als onze woonkamer.  Wie ik vind, of liever gezegd wát ik vind, is een evenzeer gerobotiseerde versie van mijn vriend.  En vooraleer het Lot overneemt besef ik nog net in totale shock: “Oh neen, De Effen!

De Effen

Fight-Or-FlightWe zijn dus terug bij de drie onbewuste traumareacties waarover ik eerder schreef in ons verhaal van Mila: Fight (Vechten), Flight (Vluchten) en Freeze (Vervriezen).  Daar waar de verbinding verdwijnt is zelfs de meest zelfbewuste  verlichte persoon speelbal van het oer-instinct om te willen overleven in paniekvolle k*t-situaties.  Waar de verbinding verdwijnt, nemen De Effen over…

argument-bench-breakup-984949

Het moeten wachten tot je een miskraam krijgt, vier maanden na het verlies van je eerste gewenste kindje kwalificeert met glans als een angst- of paniekmoment.  Zonder er ook maar íets aan of tegen te kunnen doen, worden we elk tot onze eigen overlevingsmechanisme gebombardeerd, wat misschien beter kan uitgelegd worden aan de hand van een “karikatuur-ROBOT”.  Het harnas dat we hebben leren aantrekken van jongs af aan.  Om te overleven.

Twee Robotten

ai-artificial-intelligence-machine-185725 (1)Mijn dominante “F” is de Fighter.  Of waarover vaak met een intonatie van liefdevolle trots en waardering gesproken wordt als “het vechtertje“.  Maatschappelijk gekend als diegenen die in stress-situaties blijven staan. De probleemoplossers.  Dprobleembenoemers.  Diegenen die blijven gáán, diegenen die antwoorden en zelfs oplossingen bieden.  Diegenen die leiden wanneer het moeilijk wordt.  Zodat iedereen kan voelen en instorten, maar minsten íemand de boel recht houdt.  Enfin, diegenen die zich in élke situatie schrap zetten en zich uitermate flínk houden. Hùn tijd om in te storten zal wel nog eens komen.

business-circuits-computer-1476321

Mijn vriend zijn dominante “F” is de Freezer.  De Freezers zijn diegenen die “weg” zijn.  Zij vluchten weg van de situatie en het moment en trekken zich terug… in hun hoofd.  Mentaal zijn ze verdwénen.  Ze zijn fysiek aanwezig, maar reageren niet of amper op elke poging tot gesprek of vraag naar hun mening.  Vervriezen is eigenlijk een schijndood in de natuur: diegenen die sterven nog als énige optie zien om het moment te overleven.  De ultieme vluchters dus, met name in de (schijn)dood.  In de natuur vind je trouwens deze reactie enkel terug bij de dieren die énkel prooidieren zijn.  Doen alsof je dood bent, is de grootste overlevingskans.  De Robot, die zichzelf ontmanteld heeft.

Wanneer het roofdier dan in totale verwarring niet meer weet dat het zijn prooi nog moet doden, kan de gedoodverfde prooi alsnog gebruik maken van de verbouwereerdheid en vluchten (de Flighters).

Voor prooidieren is vechten immers nóóit een optie. 

Zo Geprogrammeerd

abstract-access-close-up-1089438Ieder van ons heeft in zijn/haar vroegste kinderjaren díe dominante “F” ontwikkeld, waarbij de slaagkans op succes om te overleven bij je mama of papa het grootst was.  Je bent dus bij wijze van deze beeldspraak zo geprogrammeerd.  Een soort primair interactioneel basismodel, zo je wil.

 

baby-blur-boy-301977Voor de Vechter zit het in de programmeertaal gebakken dat ze énkel kan graag gezien worden op voorwaarde dát ze flink is.  De conditione sine qua non om te mogen zíjn is dat ze haar plan trekt, geen hulp nodig heeft, een oplossing biedt voor elk probleem, niet te veel de aandacht opeist voor zoiets banaals als haar emoties en de focus houdt op waar de aandacht dan wél naartoe moet (het bieden van een oplossing).

FearVoor de Vervriezer is het programma dat hij enkel kan graag gezien worden op voorwaarde dat hij zich volledig overgeeft aan zijn machteloosheid en hulpeloosheid.  De conditio sine qua non om te mogen zíjn is dat hij al zijn souvereiniteit uit handen geeft en dus mentaal/emotioneel sterft.  Zijn ultieme afwezigheid is nodig om te mogen zíjn.  Wat natuurlijk vaak dan evolueert in een fysieke afwezigheid of weglopen.

De Bugs

Vooraleer we echter kunnen sympathiseren met deze of gene “F”, wil ik er op wijzen dat in elk programma ook een specifieke “bug” zit die  je erbij dient te nemen.  Een bug is hier uiteraard ook beeldspraak en gaat om de onbewuste pijn, een eeuwig gemis. adventure-baby-beautiful-286625

Het fundamentele gemis voor “Het Vechtertje” zal zijn: dat iemand haar wiegt en troost en toelaat te huilen en af en toe eens de verpletterende verantwoordelijkheid overneemt.  Beschermd worden dus. En alsnog graag gezien te worden.  boy-child-childhood-346796

 

Het van dan af verankerde gemis voor “De Vervriezer” zal zijn: dat iemand hem de ruimte geeft zijn grenzen te stellen zodat hij zijn souvereiniteit (en zijn superheldcape) kan opeisen. En toch nog graag gezien te worden.

Een sausje drama

DramaTriangleVoor wie alvast een beetje de spanning voelt stijgen, ziet een fantastische cast voor een robotfilm waar de spanning en bovenal, het drama, vanaf zal druipen!  Intro: de dramadriehoek from hell.  Want om over drama te kunnen spreken, hebben we drie hoofdrollen nodig: iemand om slachtoffer te zijn, iemand om de redder/ridder te zijn en natúúrlijk ook iemand om de slechterik te zijn.

armor-armory-armour-63852

Van zodra de Effen overnemen, wordt het scenario gegarandeerd in het strakke keurslijf van de dramadriehoek geperst, en wel als volgt.  We zíjn wel degelijk slachtoffer van de situatie.  Maar, eens gestuurd door de Effen, vóelen we ons elk in ons “harnas” slachtoffer … van elkaar.

 

De schijn-dode vervriezer (mijn vriend) eist als eerste de slachtofferrol op.  Daardoor kan de vechter (ik) slechts nog kiezen voor de rol van ofwel de slechterik, ofwel de redder.  In een realiteit waar een miskraam staat te gebeuren in het lichaam van deze vechter, zijn die twee opties uiteraard gelijk aan mindfuck.

angry-argue-argument-343Ik wil -zoals duidelijk gezegd eens ik uit de badkamer kom- gered worden.  Niet zelf moeten redden! En de ‘slechterik’ zijn, “de dader” zijn klopt ook niet aangezien het vruchtje gekozen heeft.  Dus, kan de vechter slechts één ding doen: vechten.  Maar vechten voor háár rol als het fysieke, mentale en emotionele slachtoffer.  En daarmee wordt de vervriezer nog meer in zijn schijndood geduwd.  En word ik alsnog ‘de slechterik’ doordat ik voor mezelf een veilig moment probeer te forceren.

Effenaf

En dan gebeurt het effenaf.  Wat helaas zoveel -en té veel- gebeurt bij koppels in hun diepste moeilijke momenten.

alone-beautiful-boardwalk-247314Vechter zijnde word ik door mijn vriend totaal niet gezien in mijn eeuwige pijn dat ik bescherming mis.  Nooit gekend heb.  Dat ik er altijd in de moeilijkste momenten alléén voor schijn te staan.  Ik voel mij tot in mijn allerdiepste ziel in de steek gelaten, verlaten.  Net op het moment dat een tweede kindje mijn lichaam elk moment kan verlaten.

Vervriezer zijnde wordt mijn vriend door mij totaal niet gezien in zijn eeuwige pijn dat hij geen toegang meer heeft tot zijn eigen souvereiniteit.  Dat hij altijd een extra last is voor wie hij graag ziet.  Ook hij voelt zich tot in zijn allerdiepste ziel ontkend en door mij in de steek gelaten.  Ook hij voelt zich in zijn diepste zijn verlaten door zijn tweede kind.  Zozeer zelfs, dat hij zichzelf verlaat.

asphalt-auto-autobahn-133826En effenaf kan er in dit scenario, volledige gestuurd door de joystick van de dramadriehoek, maar één ding gebeuren.  Blind voor deze sadistische energieën, duw ik hem vanuit mijn verlating nog verder van mij weg in de hoop dat hij in zijn vechter komt.  Vóór mij, om míj te beschermen.  Maar zo werkt het niet.  Voor prooidieren is vechten immers nooit een optie.  En dus vertrekt hij en verlaat hij mij op dít moment.

Effenaf op het moment dat het vruchtje mijn lichaam begint te verlaten…

 

Lees hier het vervolg.

Lees hier het vorige artikel.

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XX) – Effenaf!

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XIX) – Verbinding:UIT! – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XXI) – Magma & Magisch Realisme – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Mandala’s & Lava (XXII) – Madame Magma – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  4. Pingback: Mandala’s & Lava (XXIII) – Eb en vloed – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  5. Pingback: Mandala’s & Lava (XXIV) – In de Flow – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.