Mandala’s & Lava (XXII) – Madame Magma

Dit artikel maakt deel uit van de reeks Mandala’s & Lava.  Een artikelreeks waarin een poging wordt gedaan om een van de diepste menselijke niet te beschrijven ervaringen in een transformatieproces te verwoorden.  Katrien is transformatiecoach en bevond zichzelf aan de start van 2018 voor de grootste transformatie in haar eigen leven tot nu toe. Ze werd voor het eerst mama, én ze moest tegelijkertijd afscheid nemen van haar dochtertje.  Wil je het vervolg niet missen? Volg dan haar blogpagina.

 

Madame Magma

imagesGesteund door de zeer krachtige energie van mijn Zielskindjes, durf ik mij over te geven aan het Vuur in zijn ware grootte.  Het Vuur in mijn leven nu.  Zo ook het Vuur ín mij.   Mijn Woede!  Mijn oh zo onderdrukte Vrouwen-Woede.

 

animal-big-cat-carnivore-40661

Ook hier zit een ruis.  Op de relatie tussen vrouw en de Woede zit misschien zelfs een taboe.  Waardoor het als vrouw, op het moment dat de Woede komt, zeer onwennig voelt hoe we er in godsnaam mee horen om te gaan.  Meer zelfs, het is ronduit beangstigend.  Want… wat een energie! Ook dit is groter en méér dan “enkel mijn verhaal in het nu”.

Want van generatie op generatie wordt die onderdrukte woede doorgegeven.  Wij, vrouwen, lijken te wachten op iets.  We lijken te wachten op een moment dat iemand ons de toestemming geeft, dat iemand een officiële erkenning geeft.  Dat het mag.  Dat die woede “moet mógen” of zoiets.  Het wordt misschien dringend tijd dat we die toestemming aan onszelf en onze voormoeders geven? En bovenal ook die  Woede gaan Eren?  Just a thought…

burning-emergency-fire-1749Door mijn Zielskinderen zit ik zoals gezegd in de DIY-sfeer, waardoor mijn nood aan enige externe goedkeuring in het zwarte gat van de irrelevantie is verdwenen.

Mijn innerlijke Vuur durf ik aan te kijken.  Mijn innerlijke Vuur is zelfs te vergelijken met de grootsheid van het Magma van het Symbolische Vuur dat in mijn leven woedt dankzij mijn dochter.  Net zoals de 9 uiterlijke vuren gebrand hebben om mijn verdrieten-op-post-its aan het Universum terug te geven, zo visualiseer ik mij een Vuurzee in mij om álle innerlijke overtuigingen, alle grensoverschrijdende herinneringen en de gebrandmerkte fight-reactie te verschroeien.  Al wat mij nu rázend kwaad maakt dus.1_X36zuRxnCeI4qppub-Gqpg@2x

Maar bovenal, om elke moment in mijn leven waar ik van baby-af-aan mijn authentieke vrouwelijkheid moest verloochenen.  Dat er een nieuw leven mag groeien uit die Assen, met lak aan elk opgelegd masker.

En zo doop ik mezelf voor de komende tijd om tot Madame Magma.  Ik geef mezelf toestemming om alles zichtbaar te maken in mij en rondom mij, wat op die vuurstapel mag fikken.

Voor eens en voor altijd.

Effen Af

arrow-blur-depth-of-field-134065Niet in het minst heb ik het gehád met die dominante Ef van mij. Waar álle Effen (Fight, Flight, Freeze), stuk voor stuk, een antwoord op proberen bieden, is op het gevoel van onveiligheid.  Dat dus die Effen in deze context zichtbaar worden, is op zijn minst te begrijpen.  Mijn partner en ik voelen ons beiden onveilig.

change-choices-choose-277615En zoals uitgebruid omschreven, ben ik “Het vechtertje”, de “flinke-ik”, de probleemoplosser.  Het heeft mij op zich veel gebracht en ik heb veel bekomen, maar nu kom ik op een punt in mijn leven dat het tégen mij werkt. Ik geef eerlijk toe dat “de sterke vrouwen-discours” al jaren mijn keel uithangt en ik zal nu niet rusten voor ik een andere insteek vind.

Mijn intentie? Ik wil van mijn Effen af!

De Bug

backlit-dark-indoors-143580Want ik voel mij gevangen!  Wat bij mij ooit als “programma” werd geïnstalleerd is mijn eigen gevangenis geworden: zélfs in die situaties waar ik slachtoffer bén, ontzeg ik mezelf de tijd en ruimte om dat verdriet te voelen.  Daardoor weet natuurlijk ook niemand in mijn omgeving waar ik echt nood aan heb.  Nog nooit had ik de moed om de eigenlijke pijn in de ogen te kijken, die bug in het programma.  Het is tijd!

Het fundamentele gemis voor “Het Vechtertje” zal zijn: dat iemand haar wiegt en troost en toelaat te huilen en af en toe eens de verpletterende verantwoordelijkheid overneemt.  Beschermd worden dus. En alsnog graag gezien te worden. (Mandala’s & Lava (XX) – Effenaf)

97aa7cf7217bdf1401e74c16f6267464--cute-bears-baby-bearsIk visualiseer mezelf als klein Katrientje en het meisje dat ik zie, is net geen twee jaar met een grote fopspeen en haar kikker.  Ze is verdrietig en bang, maar niemand let op haar.  Háár stel ik de vraag: “Klein Katrientje, wat heb jij nodig?” Waarop zij antwoordt: “Mijnkikker en mijn papa“.

Mijn kikker sleurde ik als kind overal mee.  En niet voor niets heet mijn zaak Froggy Coaching.  Wat er ook gebeurde, die was mee aan mijn zijde.  Mijnkikker was mijn steun en veiligheid en mijnkikker is symbool voor onvoorwaardelijke liefde.  Ik moest even werken bij het vinden van de juiste betekenis van mijn vader… Wat ik nu mís en wat ik zó hard nodig heb en wéns, is Bescherming.  En eerlijk gezegd, niet in het minst tegen mijn eigen Vuur.

Kortom: Samen met de vermoeiende “fighter-reactie” , mogen alle misvattingen en verkeerde overtuigingen die het onmogelijk maken voor mezelf te vragen wat ik in mijn diepste hart nodig heb, mee fikken!

De Verschuiving

adult-attractive-beauty-255268Dus ik vraag mij luidop af: Kan het zijn dat ik dus heel mijn leven mijn veiligheid heb opgehangen aan een pluchen kikker en mijn bescherming aan mijn eigen kracht?

Is het mogelijk met mijn nieuwe inzicht zo in de diepte te transformeren?  Mag en kan ik mijn veiligheid vertalen in een onvoorwaardelijke (zelf)liefde, en mag ik daarbij de bescherming nodig hebben van een man?

disaster-emergency-fire-70573De liefde voor mezelf vraagt me nu écht dat ik het VrouwenVuur toelaat, want ik vroeg het zelf voor mijn dochter.  Maar dat vuur is alvast in míjn voormoederlijke lijn zó krachtig en zo intens dat ik mij wel wat te klein voel en bescherming nodig heb. Kan iemand een liefdevol oogje in het zeil te houden?  Wanneer het vuur dreigt over te springen naar waar het niet hoort, kan een man het dan terugroepen?

Mag ik spreken over een taakverdeling op een energetisch-emotioneel niveau waarbij ik even uitga van een complementaire gelijkwaardigheid?

Fikkende K(ik)ker

40610486_234796447212694_5577196036662755328_nNu begrijp ik waarom ik het nog niet over mijn hart gekregen heb mijnkikker (die een laatste wasje niet overleefd heeft) weg te doen.  Mijnkikker, al achtendertig jaar lang, hét symbool voor mijn veiligheid en onvoorwaardelijk liefde, verdient een eervol afscheid.  Het is tijd dat ik mijn eigen veiligheid zelf garandeer en creëer en mijnkikker bedank voor de afgelopen jaren.  Bij dit ritueel, kwam ik ineens tot een besef in woordspeling.  Zo wordt het zowel een Fikkende Ik als dat de veiligheid en Liefde misschien altijd in mezelf te zoeken was? En dat een stukje “Ik” altijd al in die Kikker zat? Misschien is de verschuiving niet zo immens als eerst gedacht? Is dit toeval?

40608116_240262303346729_7618778903678550016_nZo verzamel ik de dagen nadien alle herinneringen en andere symbolen van eerdere onveilige momenten in mijn leven in een doos.  Samen met rozenblaadjes en palo santo hout maak ik een bedje voor mijnkikker.

Mijn veiligheid neem ik vanaf nu geheel op mezelf en beschouw ik als  heilig.  Dat is míjn intentie.  Tegelijkertijd neem ik de telefoon op en bel mijn vriend.  Mijn vraag is nu duidelijk:

“Ik wil de verantwoordelijkheid voor de veiligheid, de onvoorwaardelijkheid van liefde in dit huishouden dragen.  Ik zal nog moeten oefenen tot ik het kán.  Wil en kan jij mij daarin beschermen?”

boy-child-childhood-346796Ontroerd hoorde ik zijn antwoord aan: “Ik wil jou zeker beschermen, maar ik zal hulp nodig hebben om het te kunnen.”  En komende vanuit mijn eigen confrontatie met het afleggen van de Effen, besef ik dat dit antwoord klopt.  Vanuit de veiligheid die ik kan bieden, kan mijn partner zijn weg vinden naar zijn heling.  Zijn heling leidt mij naar mijn heling.

En zo biedt hij mij de plaats en de ruimte om dit ritueel te volbrengen.  Na 38 jaar ten dienste van mijn verschrikkelijkheden én mijn mooiste momenten, tot en met de geboorte van mijn dochter, geef ik mijn kikker aan de Vlammen.  En met een snik buig ik dankbaar voor alle reddingen, mijnkikker

46495300_591461477950628_7280670763080744960_n

 

Een nieuwe k(ik)ker

Dit ritueel, waarbij alle ellendige “toevalligheden” hun betekenissen kregen, veroorzaakt een zeer diepe verschuiving in mij.  In deze weken vloeien de tranen rijkelijk en werken zuiverend.  Afgewisseld met de toegestane vernielende razernijen.  De verantwoordelijkheid weegt soms op mijn schouders.  De eenzaamheid ook.  En wanneer ik mij lichtjes ontgoocheld afvraag of het dan inderdaad de bedoeling is dat je je nestwarmte volledig zélf moet vinden, krijg ik een geschenkje van mijn vader en mijn broer.

Een nieuwe kikker.

art-artistic-balance-264917

 

Wordt vervolgd.

Het vorige artikel vind je hier.

4 gedachtes over “Mandala’s & Lava (XXII) – Madame Magma

  1. Pingback: Mandala’s & Lava (XXI) – Magma & Magisch Realisme – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Mandala’s & Lava (XXIII) – Eb en vloed – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  3. Pingback: Talking Womb – Mijn baarmoeder laat zich voelen – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  4. Pingback: Talking Womb – Papa van een Ster – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.