Silent Womb – Sneeuw Stop

Winterse Duidelijkheid

cold-fog-frost-1647250Vorig jaar mochten we wachten tot in maart voor we getrakteerd werden op winterse duidelijkheid. Dit jaar krijgen we reeds een witte bui op 22 januari. Om ons duidelijk te maken: val stil, lig stil, zwijg stil. De veelheid wordt witheid. Geluid wordt gedempt. Sneeuw en ijs zijn de beelden waarmee de natuur zegt: wij zijn terug na onze pauze!

 

Winterse Bui

attention-road-sign-sign-39080Knap lastig!  Hoe is het nu toch in godsnaam mogelijk dat dit áltijd zo moeilijk blijft?  Wat maakt toch, in godsnaam, dat het élke keer zo lástig is om stilte, traagheid, pauze, dood toe te laten? Hoe leert men natuurlijke rust te ervaren wanneer pauze en dood er gewoon zíjn.  Want ja, ook al wéét ik dat de winter een vast seizoen is in onze contreien, blijf ik élk jaar verschieten van die “ineense” stop.

De échte winterse bui is eerder in de persoonlijke weerstand te traceren.  Die eeuwige weerstand tegen pauze. De weerstand tegen die stop. De nervositeit als gevolg van de opgelegde rust.  De frustratie ten opzichte van de energieloosheid.  De weerstand tegen… tja, tegen wát precies?

 

Doodmoe

black-and-white-black-and-white-branches-216695Ik laat mezelf toe hier even mee te worstelen en probeer te voelen.  Is winter effectief gelijk aan een dood, zoals we onze verduidelijking vaak in een metafoor zoeken? Is de natuur dood in de winter? Gaat dit effectief wéér over dood? Heb ik een overdosis aan “dood” gehad (met het verlies van mijn dochter in 2018 nvdr), wat deze weerstand zou verklaren? Is deze weerstand, een weerstand tegen “de dood”? Zeer zeker ben ik rouw moe. Zeer zeker ben ik moe gerouwd. Zeer zeker ben ik “de dood“, doodmoe.

 

blue-sky-caution-clouds-163728

Die dood-moeheid of beu-zijn resoneert echter niet met de pauze-weerstand. Dit proberen wegzetten als een weerstand tegen de dood, lijkt mij niet te kloppen.  Waar is de weerstand dan eigenlijk wél op gericht? Wat verschijnt in mijn vizier als ik het idee van “de dood” verlaat?

 

Andere focus

binocular-country-lane-filter-1421De weerstand, die sneeuw, die stop zit niet op de dood, maar net op het leven.  Valt mij dan ineens te binnen.

Ik krijg dit idee pas door wanneer ik echt durf kijken naar wat er in mijn omgeving gebeurt, niet in het minst in mijn praktijk.

 

black-and-white-black-and-white-depressed-568025In de afgelopen week word ik enorm geconfronteerd met mensen die míj uitgekozen hebben om hen te coachen, die míj willen betalen voor míjn talent en kénnis om wat ze zelf niet kunnen zien te benoemen en om een beweging voor te stellen in de richting van “anders” en soms zelfs “heling”.  Maar net die mensen die hiervoor tijd, energie en financiën investeren, nét zij komen mij afgelopen week … uit mijn mandaat ontslaan.  Hiermee bedoel ik dat men (indien de afspraak al niet last-minute uitgesteld wordt) na binnenkomst in mijn praktijk onomwonden vraagt dat ik níet doe wat ik “te doen heb”.

Letterlijk krijg ik herhaaldelijk te horen:

Ik weet dat daar pijn zit, maar ik wil er niet naar kijken.  Zeg het mij niet. Kan je me nu gewoon even zeggen dat dit gevoel kan overgaan? Gewoon al, dat het kan? 

 

Vriesmomentje

thumbnail_standard

Dan zwéér ik je, ik voel het ijs in mijn botten toeslaan en dan is de job die ik zo graag doe en waarvoor ik duidelijk in de wieg ben gelegd, gewoon verschrikkelijk. De tijd krúipt voorbij. Ik zíe vanalles, ik vóel vanalles, ik wéét vanalles, maar men kan het (nu) niet aan. De situatie kan het (nu) niet aan, die persoon kan het (nu) niet aan, het systeem kan het (nu) niet aan.

Ik word kortom compléét geconfronteerd met de zinloosheid van al wat ik zie, voel, ken en wéét.  Deontologisch kán ik ook niets anders doen dan deze vraag, deze uiterst congruente en eigenlijk verantwoordelijke vraag, respecteren.  60-km-h-accident-airbag-163016Maar het voelt écht aan alsof je als vogeltje tegen een raam aanvliegt! Hoe duidelijk “hét inzicht”, “dé oplossing”, “hét plan van aanpak”, “dé helpende beweging” zich ook ontvouwt in míjn systeem, in míjn mandaat als coach, NU wordt die PAUZE-knop ingedrukt.  Ik zat klaar in mijn praktijk om de gas in te duwen, de klant zegt: rem erop.

 

Dit nog maar uitschrijven maakt mij zéér duidelijk dat het dít is wat frustratie, oordeel, ja, die weerbarstige weerstand uitlokt. Die pauze wordt opgelegd, van buiten af, zodat ik niet kan doen waar ik van overtuigd ben dat ik dat te doen heb. agenda-blank-checklist-3299

 

Dus nu stel ik mij even de vraag: is het mijn job te doen waar ik van overtuigd ben te “moeten doen” (namelijk de beweging aanreiken), of is het mijn job met deze rem, deze sneeuw, deze freeze mijn overtuiging aan te passen?

 

De overtuiging

Dit gaat niet om “de dood”.  Dit gaat niet om “het niets”, dit gaat niet om een rouw waarmee we moeten omgaan.

agriculture-growth-hand-1072824Dit gaat om “het álles (wat potentieel is, wat léven is)”, waar je dan alsnog níets mee doet.

De inzichten, het potentieel, de wens, de draagkracht, het plan, enfin, ALLES is er. Een zaadje, een plantje. Zonder dat je er iets mee doet. Je hebt dus alle potentieel, alle macht dus en die laat je voor wat het is!

Het gaat om dáár mee te leren omgaan! Want het druist onmiddellijk in tegen allerhande overtuigingen op vlak van werkethiek, en niet in het minst in coachland over de zingeving van de job.  Smijt daar ook gerust bij dat mijn rouw-moeheid het liefst afgeleid zou worden door “bruisend leven”.

Zinvolle Zinloosheid 

50577915_10156036398318225_6157914437291343872_nIk kijk  -ter onderzoek- terug naar de bron, de natuur.  De ondergesneeuwde “bron” intussen. En ik vraag mij af: is deze boom nu dood? Of is deze boom nu lévend, mét álle potentieel, zonder dat er iets mee gedaan wordt?

Wat moest afsterven is gestorven en is afgestoten. Dat proces voltrekt zich in de herfst.  Wat stierf, werd losgelaten. Dat is het proces waar ik ook als mens ben door gegaan, vorig jaar. En dan blijft het Léven achter. Om dan wát te doen, precies? Hélemaal … NIETS! Alle belofte van nieuw leven, nieuwe energie, nieuwe sappen, nieuwe knoppen, nieuwe blaadjes en nieuwe bloesems, dat ís er. Maar móet niet on-mid-de-lijk in zichtbare beweging komen.  De belofte ís de beweging. De belofte ís het plan in het nú.  De natuur neemt de tijd om te helen van het zeer actieve (doe-) proces van afstoten.

blooming-blossom-flora-92933Als ik naar die ondergesneeuwde tak kijk, dan besef ik dat ik níet twijfel aan het idee dat die niet-dode takken vol nieuwe knoppen, blaadjes, bloesems en vruchten gaan hangen. Dat is zelfs een zekerheid.  Ik heb ook de zekerheid in mijn besef dat indien deze takken niet hun tijd zouden nemen om zich te laten ondersneeuwen in de winter, zij amper twee of drie  seizoensjaren zouden volhouden voor ze integraal uitputten. Winter wordt op deze manier een fase van zelfliefde en zelfzorg.

Na het eren van de dood, komt in de natuur het eren van “het achtergebleven leven”.

 

Stel trouwens dat deze takken in de context van de winter volop zouden bloeien? Of dat het jonge entje in de sneeuw wordt geplant?  Dan moet alle energie om zichzelf in leven te houden uit de boom of dat entje komen.  Dan geef je álles mee, in een eenzame strijd.

abstract-angelic-art-566641

Indien de boom wacht op een stimulerender context, zoals de lente, dan draagt die lente mee het leven.  Zoals een vis misschien niet alleen zwemt maar door de stroom “gezwommen wordt”. Of zoals een vogel niet vliegt op basis van vleugeltechniek en spieren alleen, maar ook gevlogen wordt door de wind.

Ergo: de zinloosheid van je te laten indekken in dat laagje sneeuw, is zinvol.  Op zovele niveaus. En getuigt van een verbinding tussen de takken en zijn wortels enerzijds en de gewortelde reus en zijn omgeving anderzijds.  Deze werking is de meest zinvolle op langste termijn.

Re-genereer

Genereren betekent “verwekken, iets doen ontstaan”.

Wij, mensen, doen niet anders. Wij produceren allerhande materialen, wij (ver)bouwen huizen, wij stichten gezinnen, wij bouwen zaken uit, wij ontwikkelen mensen, enfin, wij genereren non-stop. Wij zijn, als een generatie, semantisch zelf ook “verwekten die verwekken”.  En ja, in déze generatie, doen wij dit non-stop!

blur-close-up-coffee-236699

Re-generatie gaat niet om een cyclus van leven en sterven, leer ik nu. Re-generatie gaat hem om een levenscyclus, waarbij de rust nodig is om het leven in zijn toppunt te kunnen laten afsterven en dat afstoten. Want wat betekent:  het “volle potentieel” van een boom? Dat hij de knoppen kan laten bloeien in de zomer? Of dat hij de dode bladeren kan afstoten waarmee hij de takken levend houdt in de herfst?

Eer deze winter.  Eer de sneeuw.  Eer jezelf en je rust.  Laat ons collectief herinneren hoe wij onszelf verzorgen met gezonde soep, dikke sokken, boekje lezen onder een dekentje. Mijmerend, dromend, verwachtend…  Dit ís je actieplan nú.

 

Het vorige artikel vind je hier.

Klik hier voor het vervolg

 

 

 

2 gedachtes over “Silent Womb – Sneeuw Stop

  1. Pingback: Talking Womb – (V)eerkracht – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

  2. Pingback: Talking Womb – Mijn baarmoeder laat zich voelen – Froggy Coaching-Verhalen van Transformatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.